W 1967 roku Enchi rozpoczęła pracę nad tłumaczeniem Genji monogatari na współczesny japoński, któremu poświęciła razem sześć lat. Przekład był powszechnie ceniony.
W 1973 roku musiała poddać się kolejnej operacji, tym razem ze względu na odwarstwienie siatkówki. Ponieważ nie odzyskała w pełni wzroku, zamiast pisać, swoje kolejne prace literackie tworzyła dyktując ich treść innym. W 1985 roku otrzymała Order Kultury z rąk cesarza Hirohito. Publikowała do końca życia.
Zmarła 14 listopada 1986 w Tokio.
Twórczość Twórczość Enchi charakteryzują nawiązania do klasycznej literatury okresu Heian i Edo, które autorka łączyła ze współczesnymi głosami zbuntowanych kobiet. Sławę przyniosły jej dzieła opisujące zmagania kobiet w japońskim społeczeństwie. Sposobem na wzmocnienie pozycji kobiet była dla niej tradycyjna religia Shintō, elementem której były szamanki. Stawiała ją w opozycji do buddyzmu, który według niej narzucał podporządkowanie się kobiety mężczyźnie.
sztuki 1926: Furusato 1928: Banshun sōya 1931: Kanojo no jigoku 1934: Arashi
powieści 1954: Himojii tsukihi 1956: Ake o ubau mono 1957: Onnazaka, wyd. pol.: 1958: Onnamen 1962: Fujin no tomo 1965: Namamiko monogatari 1970: Yūkon 1975: Saimu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońscy dramaturdzy Kategoria:Japońscy prozaicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Tokio Kategoria:Odznaczeni Orderem Kultury Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1986