Nowy gatunek otrzymał epitet gadjahmadai. Jego twórcy chcieli w ten sposób upamiętnić Gadjah Madę, przywódcę wojskowego i miejscowego bohatera z XIV wieku. Holotypem, oznakowanym później MZB Amph 26081, obrano dojrzałego samca z Vila Hijau z prowincji Bengkulu (współrzędne ). Dla gatunku zaproponowano następujące cechy diagnostyczne: długość od czubka pyska do kloaki (SVL) poniżej 3 cm, wąska głowa z wąskim pyskiem, nieobecność zębów szczękowych ani lemieszowych, błona bębenkowa ukryta pod skórą, zredukowanej długości pierwszy palec dłoni. Samiec osiąga zazwyczaj 18,20–21,32 mm SVL, samica natomiast 20,37–25,51 mm. Ponadto zwierzę charakteryzuje się jasnobrązowym grzbietem z kremową linią kręgową wiodącą od pyska do okolicy odbytowej, podobna barwa widnieje też od pyska do okolic nadoczodołowych. W okolicy skroniowej ciemniejszy kremowy pasek. Tęczówka jest z kolei złota z leciutkim ciemniejszym siateczkowaniem. Gardło ciemnobrązowe, pokryte kremowym kropkowaniem. Na grzbiecie znaczenia brązowe z kremową obwódką, od przodu sięgające oczodołów, do tyłu zaś okolicy biodrowej. Po boku znad kończyny przedniej biegnie pręga barwy ciemnej sepii. Kończynę tylną zdobią dwie dyskretne ciemne pręgi. Klatka piersiowa jasnokremowa, natomiast brzuch, pachwiny i proksymalne brzuszne fragmenty kończyn różowawe, częściowo przezroczyste.