W Księdze Mormona Pochodzenie Liahony pozostaje kwestią niejasną. Zgodnie ze wzmiankami zawartymi w Księdze Mormona miała być wykonaną z mosiądzu, misterną kulą. Lehi miał ją znaleźć podczas swojej wędrówki przez pustkowie, już po opuszczeniu Jerozolimy. Liahona wyposażona została również w umieszczone w środku dwie wskazówki, z których jedna wskazywała kierunek podróży. Opisywana w mormońskiej świętej księdze najczęściej jako kula, busola czy kompas, funkcjonowała jednakże w sposób odmienny od tradycyjnego rozumienia tych przyrządów. Miała również być zdolna do przekazywania pisemnych wskazówek od Boga. Działanie Liahony było jednocześnie ściśle powiązane z wiarą jej posiadaczy i ich posłuszeństwem wobec nakazów boskich. Wymagała też od nich pewnego stopnia jedności i harmonii. Wskazano też na jej swoistą, motywującą do przestrzegania przykazań rolę. Nie pominięto też nasuwającej się paraleli między Liahoną a biblijną manną. Ta druga miała być pokarmem bezpośrednio zapewnianym przez Boga. Ta pierwsza również stanowiła dar Boży, można ją było też łatwo powiązać z pozyskiwaniem pożywienia.