W kolejnych dniach dywizjon cofał się przez Supraśl, Małkinię, a 12 sierpnia doszedł do Ząbek.
Po krótkim odpoczynku, 16 sierpnia dywizjon, wraz z ochotniczym oddziałem piechoty, uczestniczył w wypadzie na Radzymin. Dwa dni później, już w ramach polskiej ofensywy, ruszył w pościg za wycofującymi się w kierunku Prus Wschodnich oddziałami Armii Czerwonej.
Po rozwiązaniu Frontu Północnego, został przesunięty do Małopolski Wschodniej. 11 września stacjonował w Stanisławowie, a kilka dni później wziął udział w ofensywie 6 Armii. Jego wydzielony pododdział walczył między innymi w rejonie Bybła ponosząc duże straty.
Po zawieszeniu broni, dywizjon pełnił służbę na linii demarkacyjnej. W grudniu 1920, po przemianowaniu go na II dywizjon, przeszedł do Wołkowyj, gdzie pozostawał do lutego 1921.