Bulls jedenaście razy awansowali do fazy play-off, w tym raz dochodząc do finału konferencji w 2011, tj. po sezonie, w którym Derrick Rose jako drugi (po Jordanie) zawodnik w historii klubu zdobył nagrodę MVP.
Według Forbesa są czwartą najbardziej wartościową organizacją w lidze (3,2 miliarda dolarów). Bulls rozgrywają mecze domowe w hali United Center, a siedzibą klubu jest Chicago.
Historia thumb|300px|Hala United Center Chicago Bulls są trzecią drużyną NBA z siedzibą w Chicago, po Chicago Stags (1946-1950) oraz Chicago Packers/Zephyrs (obecnie Washington Wizards). Zespół Chicago Bulls przyłączył się do rozgrywek ligi NBA w sezonie 1966/67, uzyskując najlepszy w historii bilans spotkań wśród zespołów debiutujących w lidze i zakwalifikował się do fazy rozgrywek play-off już w pierwszym roku swojego istnienia. Po udanym pierwszym roku, przez kilka lat drużyna nie osiągnęła większych sukcesów. Lepsze czasy nadeszły w latach 70. Na parkiecie Bulls pokazały się wtedy takie sławy jak Artis Gilmore, Chet Walker, Bob Love, Norm Van Lier, Jerry Sloan, Reggie Theus i Tom Boerwinkle. Przełomowym momentem dla zespołu z Chicago był wybór w drafcie Michaela Jordana w 1984 roku, a następnie Scottie Pippena 3 lata później.