Komposesorat Orawski (słow. Oravský komposesorát, węg. Compossessorat Arva) – współwłasność ziemska na Orawie, istniejąca w latach 1626–1946. Największa i najbardziej znacząca taka posiadłość na obszarze współczesnej Słowacji. mały|Tatry Zachodnie na terenie Komposesoratu Orawskiego (Tatry Orawskie)

Historia W roku 1626, po śmierci Jerzego VII Thurzona, jego żony Elżbiety oraz syna Imricha, ziemie, którymi władał (niemal cały obszar Orawy wraz ze znaczną częścią Tatr Zachodnich), spadły dziedzictwem na siedem jego córek: Zuzannę, Judytę, Barbarę, Helenę Illésházy, Marię Vizkelethy, Katarzynę Thőkőly oraz Annę Szunyogh. Aby zachować korzystną gospodarczo jedność majątku, szlachcianki postanowiły utworzyć komposesorat (pochodzące z łaciny określenie współwłasności), zebrawszy się wraz z mężami 5 lipca na zamku w Lietavie. Charakterystyczne dla tej formy zarządzania było wyznaczanie dyrektora – najbardziej zaufanego spośród właścicieli lub osoby postronnej – sprawującego kontrolę nad majątkiem i wypłacającego wszystkim uprawnionym doroczną intratę. mały|Mapa komitatu orawskiego Zasięg terytorialny komposesoratu w znacznej mierze pokrywał się z zasięgiem komitatu orawskiego, którego Jerzy Thurzo był dziedzicznym żupanem, i pierwotnie obejmował powierzchnię ponad 2000 km².