Witold Grabowski (ur. 30 czerwca 1902 w Łodzi, zm. 9 lipca 1963 w Gdańsku) – polski radiolog.
Życiorys Będąc gimnazjalistą jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Uzyskał stopień doktora wszech nauk lekarskich na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W 1934 otrzymał tytuł docenta radiologii na podstawie rozprawy Wpływ naświetlań promieniami Roentgena na przebieg zapalenia urazowego i proces gojenia. Był kierownikiem zorganizowanego przez siebie oddziału rentgenodiagnostyki i radioterapii uniwersyteckiej Kliniki Chorób Wewnętrznych.
W czasie okupacji hitlerowskiej przebywał we Lwowie, pomagał ukrywać się osobom pochodzenia żydowskiego. W 1944 powołany do służby wojskowej w Wojsku Polskim.
Po demobilizacji, w 1945 objął kierownictwo Kliniki Radiologii i Radioterapii na Uniwersytecie Wrocławskim, Wydział Lekarski, która korzystała z uratowanego przez niego we Lwowie radu. W latach 1951–1963 kierował Zakładem Radiologii Akademii Medycznej w Gdańsku. Sprawował także funkcję prorektora tej uczelni. W tym okresie opublikował m.in. podręcznik dla techników elektroradiologii, skrypt Anatomia radiologiczna i monografię Zmiany fizjopatologiczne i kliniczne po wycięciu żołądka w chorobie wrzodowej. Ogółem napisał ponad 40 prac naukowych.