Znanych jest co najmniej kilka odnotowanych przypadków wykorzystania diolkosu do przerzutu okrętów wojennych, między innymi przez Spartan w 428 r. p.n.e. i 411 r. p.n.e. podczas wojen przeciw Atenom, w 220 r. p.n.e. przez Demetriusza z Faros oraz w 217 r. p.n.e. przez macedońskiego króla Filipa V. Po bitwie pod Akcjum 2 września 31 r. p.n.e., która zniszczyła potęgę Egiptu i ugruntowała panowanie Rzymu nad światem starożytnym, tą drogą została przetransportowana flota Oktawiana złożona z 250 okrętów. Również bizantyński admirał Niketas Oryphas przeprowadził swoją flotę przez Przesmyk Koryncki, jednak już inną trasą.
Dzięki remontom pozostawał w użyciu do połowy I wieku n.e., kiedy wzmianki o nim przestały się pojawiać. W tym okresie zaczęły być wykorzystywane większe jednostki, co uczyniło diolkos bezużytecznym. Możliwe również, że było to skutkiem zleconej przez Nerona budowy kanału przez Przesmyk Koryncki, podczas której niektóre odcinki diolkosu mogły zostać zniszczone. Jednocześnie budowa kanału nie została ukończona z powodu śmierci cesarza. Jako inną datę zakończenia użytkowania wapiennej drogi podaje się rok 150.
Diolkos został odkryty w latach 50. XX wieku, gdy podczas wykopalisk odsłonięto jego kamienną konstrukcję. Prace prowadziło Greckie Towarzystwo Archeologiczne.
Przypisy
Kategoria:Starożytna Grecja Kategoria:Historia kolei Kategoria:Żegluga