Na terenie przylegającym do młyna znajdowały się m.in. dwa magazyny zbożowo-mączne, wozownia, garaż, stolarnia i stajnia, hala maszynowa z kuźnią oraz hala motorowa. W tylnej części zespołu młyna ulokowano dwa budynki mieszkalne dla pracowników. Do młyna doprowadzono bocznicę kolejową. Współcześnie zachowały się tory i most przez rzekę Główną.
Na początku lat 70. XX wieku młyn zelektryfikowano. Dawniej energię potrzebną do funkcjonowania młyna zapewniały wody rzeki Główna, które wpływając poprzez stawidła, napędzały turbinę wytwarzającą prąd. Jednakże głównym źródłem napędu była maszyna parowa wyprodukowana przez firmę Marshall (Marshall, Sons & Co). W latach 80. XX wieku młyn został poddany całkowitej modernizacji.
Architektura młyna wpisuje się w charakter budownictwa przemysłowego końca XIX wieku, a budynek przypomina inne wielkopolskie realizacje z tego okresu, np. młyn parowy w Szamotułach.
Przypisy
Bibliografia Wydawnictwo Miejskie, Kronika Miasta Poznania – Zawady i Główna, nr 2-2002, Młyn Cerealia na Głównej, Jan Tschuschke, s. 247–250, ISSN 0137-3552.
Kategoria:Młyny w województwie wielkopolskim Kategoria:Główna (Poznań) Kategoria:Nieistniejące młyny w Polsce