Według Godarda zaletą kina nie jest kamera, która decyduje, ale ekran, zasłona rozciągnięta tak, że świat odciska się na niej. Dlatego właśnie kino musiało sfilmować Auschwitz. A jeśli tego nie zrobiło, to dlatego, że kino już zdradziło swoją istotę. Zdradziło już rzeczywistość obrazu. Zaprzedało duszę diabłu, hollywoodzkiemu przemysłowi fikcji. [...] Grzechem pierworodnym kina, według Godarda, jest udawanie dorosłego, poświęcanie się, pod przemysłowym przymusem, grom fikcji, podczas gdy tak naprawdę powstało po to, by pokazywać, dawać świadectwo obecności. Nie ma sensu ratować Godarda przed tym spirytualizmem ikony, do którego w pełni się przyznaje […]. Pozorny ikonoklasta lat sześćdziesiątych powoli zmienił się w jednego z najbardziej rygorystycznych sług ikony.Peter McCarthy z pisma „Art Margins” nazywał Godarda reżyserem o „złej wierze”, który „pozuje na męczennika i matadora przez większość swojej kariery”. McCarthy ironizował, iż Godard „chce, żebyśmy wybrali stronę, ale sam nie wie, po której stronie stoi. Jest antyamerykański. Jest antyeuropejski. Jest pacyfistycznym wojownikiem i feministą, który podrywa dziewczyny, ale odmawia bycia członkiem klubu, który zgodziłby się go przyjąć”.