Malowanie tego typu miniatur było jedną z niewielu dróg otwartych dla XIX-wiecznych artystek w Stanach Zjednoczonych. Delikatność tej pracy i jej ograniczone ambicje uznawano za odpowiednie dla kobiecych zdolności.

W 1820 roku zamieszkała ze swoją siostrą Beulah i jej mężem Thomasem Appletonem w Bostonie i otworzyła własną pracownię. Tam poznała malarza Gilberta Stuarta, który zainteresował się jej twórczością. Stuart polecił jej brać lekcje w szkole rysunku oraz sam dawał instrukcje i oceniał prace, znacznie przyczyniając się do jej rozwoju jako artystki. Goodridge odwiedzała jego warsztat, gdzie dla ćwiczeń tworzyła miniaturowe wersje olejnych obrazów Stuarta. Jedyna znana miniatura w twórczości Stuarta (Portret generała Henry’ego Knoxa) powstała jako dzieło instruktażowe dla Goodridge. W 1825 roku poprosił Goodridge, aby namalowała jego portret, przekonany, że nikt inny nie potrafiłby uchwycić jego osobowości. W rezultacie powstała realistyczna i wnikliwa miniatura z jego podobizną, krytykowana przez innych jako niepochlebna, ale wysoce ceniona przez samego Stuarta. Malarz oprawił ją w bransoletę splecioną z pukli włosów swoich i swej żony, po czym podarował swojej matce.