Przed I wojną światową większa część parafii, zamieszkana przez ok. 8 tys. wiernych, obejmowała obszar obecnej Łotwy. W 1906 r. wzniesiono z cegły nowy murowany kościół w stylu romańskim, konsekrowany 20 stycznia 1911 r. Po traktacie ryskim parafia znalazła się na terytorium rosyjskim i przestała istnieć. Po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 roku, Niemcy dali dużą autonomię Białorusi, pozwolili m.in. na odrodzenie duszpasterstwa. Zaczęto poszukiwać chętnych kapłanów do posługi w parafii Rosica. W 1942 r. zgłosili się księża Marianie: ks. Antoni Leszczewicz (został kierownikiem misji) i ks. Jerzy Kaszyra. W Rosicy posługiwały także siostry Eucharystki.
W wyniku przeprowadzonej przez niemieckie wojsko pacyfikacji, po II wojnie światowej w miejscowości ocalał jedynie kościół. W 1950 r. proboszcz ks. Lucjan Pawlik MIC otrzymał wyrok śmierci, który zmieniono na 25 lat więzienia. Powrócił z łagrów w 1956 r., ale nie miał prawa posługiwania w kościele. W świątyni znajdował się klub, stajnia, magazyn zboża oraz młyn. W 1989 r. zwrócono ją wiernym.
W 1993 r. proboszczem oraz II radnym domu zakonnego w Drui z rezydencją w Rosicy został ks. Antoni Łoś MIC, który dokonał remontu kościoła. Ponownej konsekracji dokonał w dniu 19 sierpnia 2000 r. biskup witebski Władysław Blin.