Adam Kiełbiński (ur. 13 lipca 1894 w Zamościu, zm. 20 listopada 1975 w Warszawie) – polski lekarz chirurg, podpułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 13 lipca 1894 w Zamościu, w rodzinie Józefa i Julii. Dziadek Adama - Antoni Kiełbiński był uczestnikiem powstania styczniowego. Adam posiadał czterech młodszych braci: Bolesława-Antoniego, Karola, Feliksa i Czesława. Cała piątka była wychowana w duchu patriotyzmu oraz kształcona w zdobywania wiedzy praktycznej. Adam ukończył gimnazjum męskie w Radomiu i po zdaniu matury w 1913 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W 1918 przerwał studia i 1 listopada wstąpił do Wojska Polskiego, początkowo pełniąc służbę jako szeregowy w nowo formowanym 35. Pułku Piechoty. W maju roku następnego dostał przydział, już jako podchorąży, na stanowisko p.o. lekarza w Szpitalu Polowym 202. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dnia 6 listopada 1919 został mianowany na stopień podporucznika. Za swoje osiągnięcia został trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.