W nosie samolotów zamontowany był radar AN/APQ-35. Pierwsze dwa prototypy zostały wyposażone w starszy radar SCR-720, ponieważ docelowy AN/APQ-35 nie był jeszcze gotowy. AN/APQ-35 faktycznie składał się z dwóch innych radarów: radaru AN/APS-21 przeznaczonego do poszukiwania celów wielkości innych myśliwców w odległości do 32 kilometrów, oraz celownika radiolokacyjnego AN/APS-26 o maksymalnym zasięgu 3,2 km.
Dwa zewnętrzne pylony na podwieszenia umiejscowione pod skrzydłami pozwalały na podwieszenie łącznie do 1814 kg uzbrojenia w postaci bomb i rakiet bądź też zewnętrznych zbiorników z paliwem.
Służba Wojna koreańska W czasie trwania wojny koreańskiej, w związku z pojawieniem się na arenie walk myśliwców odrzutowych MiG-15 po stronie komunistów, dowództwo Stanów Zjednoczonych zdecydowało się rozlokować w Korei własne myśliwce odrzutowe. Latem 1952 roku, myśliwce F3D-2 zastąpiły dotychczas używane samoloty F7F Tigercat oraz F4U Corsair. Dodatkowo w marcu 1952 roku do Korei przyleciał 319. Fighter Interceptor Squadron (319. Eskadra Myśliwców Przechwytujących) uzbrojony w samoloty F-94 Starfire. Pierwsze zwycięstwa załogi samolotów Skyknight zaczęły odnosić już z początkiem listopada 1952 roku. Podczas nocnej misji 3 listopada 1952 załoga F3D-2, dwukrotnie nawiązała kontakt z samolotem przeciwnika.