Otwór „Starej” jaskini znajduje się w stromej ścianie skalnej na południowym skraju Bystrej. Leży na wysokości 629 m n.p.m., czyli ok. 70 m ponad dnem doliny. Za otworem wejściowym otwiera się głęboka na 17 m. studnia zwana Peklo, z której wiodą wąskie, szczelinowe korytarze w kierunku zachodnim, ku nowym częściom jaskini.
Wejście do „Nowej” jaskini leży na zachód od „Starej”, na wysokości 566 m n.p.m., nad nieaktywnym ponorem Bystrianki (słow. Opustený ponor, 553 m n.p.m.; przyjmował wodę przy nadzwyczajnie wysokich stanach potoku). Część wejściowa składa się z krętych, szczelinowych korytarzy zakończonych Kapličkou i Mostárenskými sieňami. Dalej na południe znajdują się dalsze części jaskini, w większości o charakterze zawaliskowym, odkryte w 1956 r. dzięki pracom sondażowym prowadzonym z powierzchni. Na najniższym piętrze jaskini istnieje w dalszym ciągu aktywny ciek wodny, płynący 15–20 m poniżej trasy turystycznej.
Jaskinia charakteryzuje się stosunkowo niewielką różnorodnością szaty naciekowej w poszczególnych korytarzach i komorach. Uwagę zwracają m.in. polewy i draperie naciekowe w różnych barwach, od kremowych i żółtawych do brązowawych, a w Kapličce zespół błyszczących stalaktytów i stalagmitów białego koloru.