240px|thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921
Bitwa pod Teplenicą – część bitwy wołyńsko-podolskiej, wypad pododdziałów 25. i 26 pułku piechoty w czasie ofensywy jesiennej wojsk polskich na Ukrainie w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Geneza 2 września, jeszcze w czasie walk pod Zamościem, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego zdecydowało, iż 3. i 6 Armia, po stosownym przegrupowaniu, około 10 września podejmą większą akcję zaczepną w kierunku wschodnim celem „nie tylko odrzucenia nieprzyjaciela poza granice Małopolski, lecz także rozbicia i zdezorganizowania jego sił tak, aby później można było utrzymać front przy użyciu słabych sił własnych". 3 Armia gen. Władysława Sikorskiego przystąpiła do działań 10 września. Wstępnym etapem był zagon grupy motorowej mjr. Włodzimierza Bochenka wyprowadzony z Włodawy, który przeprawił się przez Bug i następnego dnia opanował Kowel. W 3 dekadzie września rozwiązana została na Wołyniu 3 Armia, a z pozostałych po niej jednostek: 13 Dywizji Piechoty, 7 Dywizji Piechoty, Dońskiej Brygady Kawalerii i Korpusu Jazdy utworzona została Wołyńska Grupa Operacyjna pod dowództwem gen. Władysława Jędrzejewskiego. W sferze zainteresowania Wołyńskiej Grupy był między innymi kierunek: Sarny–Olewsk–Korosteń. W ostatnich dniach wojny polsko-sowieckiej 7 Dywizja Piechoty gen.