Zbór braci polskich w Koloszwarze – istniejący w latach 1660–1784 zbór braci polskich w Koloszwarze, w ówczesnym Siedmiogrodzie. Jego biblioteka i materiały przywiezione z Polski po wygnaniu braci Polskich w 1660 roku stanowią jedne z największych zbiorów dokumentów dotyczących braci polskich na świecie.
Historia Zbór został założony w 1660 roku przez grupkę ok. 200 ariańskich uchodźców, wśród których sporą część stanowili byli wierni parafii w Kisielinie. Ich liczbę w 1661 przetrzebiła zaraza, która zabiła pierwszego pastora i ich grupka miała się skurczyć do zaledwie około 20 dorosłych. Potem do miasta ściągnęli jednak inni wygnańcy i dzięki zbiórkom węgierskich unitarian i holenderskich remonstrantów liczba parafian wzrosła i życie kościelne się ustabilizowało.
W 1680 roku parafia zakupiła obszerną kamienicę, gdzie znajdowało się mieszkanie dla pastora oraz obszerna izba do odprawiania nabożeństw. Parafia podlegała zarówno synodom braci polskich w Prusach jak i węgierskiemu superintendentowi unitariańskiemu, którzy ją wielokrotnie wizytowali. W Koloszwarze na lokalnych synodach gromadzili się delegaci polskich zborów w Adamoszu (istniał do 1733) i Bethlen (istniał do 1747). W l. 1713-1782 odbyło się ich ogólnie 66.