Nauczała następnie literatury rosyjskiej i języka w szkołach w Tatar Saralanı (1964–1967) i Keçe Yılğa (1967–1968).
„Tatarstan yäşläre” W 1968 przeprowadziła się z rodziną do Kazania. 20 lutego 1969 rozpoczęła pracę w gazecie „Tatarstan yäşläre” („”). Początkowo była asystentką kierownika Sufiya Achmetova i tłumaczką w dziale listów. Po przejściu Achmetova na emeryturę w 1970, działem kierowali kolejno: Farit Khakimzyanov, Galiya Raimova, Farit Galiyev. W 1973 została kierowniczką tegoż działu. Zajmowała to stanowisko do 2002. Zaripova udzielała się także w sekcji „Serdäş” („Powiernica”), którą poznała poprzez swoich uczniów z wioski Tatar Saralanı. Czytelnicy gazety dzielili się w niej swoimi pytaniami celem uzyskania wsparcia ze strony gazety i czytelników w sprawach dotyczących moralności, wychowania, rodziny itp. W dziale „Şimbä” („sobota”) przedstawiano wybitne osobistości Tatarskiej ASRR, publikowano na prośby czytelników piosenki z zapisem nutowym znanych kompozytorów. Jako że czytelnicy regularnie prosili o piosenki Sary Sadíqovej, Zaripova często się z nią spotykała, co z czasem zaowocowało przyjaźnią między nimi. W 1982 Tatarskie Wydawnictwo Książkowe opublikowało książkę Zaripovej „Ğailä cılısı” („Ciepło rodzinne”). Składały się na nią artykuły oparte na listach czytelników z poszczególnych lat.