W rękach sowietów pozostał jednak główny budynek stacyjny. Około 20.30 od strony Mozyrza nadjechał sowiecki pociąg wiozący oddział marynarzy. Wysłane rosyjskie patrole wpadły w ręce Polaków, a ich zbyt długa nieobecność spowodowała, że sowieccy żołnierze opuścili pociąg i pieszo wycofali się na wschód. Podobnie postąpiła obsada kolejnego pociągu. O świcie zajęto główny budynek stacji, a polskie patrole przyprowadziły około 500 jeńców z 416, 417 i 508 pułku strzelców. 5 marca sukcesy odnosiła także grupa kpt. Leona Grota. Toczyła ona walki z pododdziałami 416 pułku strzelców spychając go na wschód, a w dniu następnym, w Kalenkowiczach, nawiązała łączność taktyczna z oddziałami kpt. Bronisława Nowakowskiego. W tym czasie grupa ppłk. Grabowskiego z XVIII BP odrzuciła słabe oddziały sowieckie, a idący na jej czele I batalion 22 pułku piechoty wdarł się do Mozyrza, uchwycił most na Prypeci i okrążył kwaterujący w mieście sztab brygady z 47 DS. Po krótkim oporze oficerowie sztabu brygady poddali się. Około 17.00, z orkiestrą na czele, weszła do Mozyrza pozostała część grupy ppłk. Grabowskiego. Kilka godzin później przybyły też oddziały grupy mjr. Narbutta-Łuczyńskiego. Tego samego dnia grupa mjr.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa o Mozyrz i Kalenkowicze · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.