Nasunięcie Glarus oddziela strefę płaszczowinową helwecką od wewnętrznej strefy płaszczowinowej). Zaznacza się wyraźną poziomą linią biegnącą w poprzek stromych zboczy skalnych, oddzielającą położone wyżej, starsze wiekiem, ciemne, szaro-zielone lub fioletowo-czerwone skały Grupy Verrucano od położonych niżej, młodszych, jaśniejszych wapieni i skał fliszu. Wiek skał Grupy Verrucano szacowany jest na 250–300 milionów lat, wapieni na 100–150 milionów lat a skał fliszu na 35–50 milionów lat. W niektórych miejscach różnica wieku skał na przestrzeni kilku centymetrów wynosi ponad 200 milionów lat.
Historia badań geologicznych thumb|240px|Tschingelhörner i Martinsloch z wyraźnie zaznaczoną linią nasunięcia Glarus, akwarela Hansa Conrada Eschera von der Lintha (1812) – jedno z pierwszych ujęć nasunięcia Glarus Obszar, na którym doszło do nasunięcia, dokumentujący proces formowania się gór w wyniku zderzenia kontynentalnych płyt tektonicznych, został wpisany w 2008 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a polska nazwa wpisu według Polskiego Komitetu ds. UNESCO to Szwajcarska arena tektoniczna Sardona. Wpis obejmuje górzysty teren o powierzchni 328,5 km², z siedmioma szczytami o wysokości powyżej 3000 m n.p.m. i doskonałą ekspozycją skał nasunięcia.