W 1884 roku francuski badacz Marcel Bertrand (1847–1907) wydal krotka rozprawę, w której opowiedział się za bardziej prawdopodobną teorią nasunięcia. Jednak jego publikacja przeszła raczej niezauważona. Dopiero w 1892 roku austriacki badacz, specjalizujący się w geologii Alp Eduard Suess (1831–1914) przyznał rację Bertrandowi, lecz Heim pozostawał nieprzekonany. Wobec kolejnych prac Hansa Schardta (1858–1931), Maurice’a Lugeona (1870–1953) i Pierre’a Termiera (1859–1930), Heim zaakceptował teorię nasunięcia w 1903 roku.
W pierwszej połowie XX w. przeprowadzono intensywne badania nasunięcia, które jest szczególnie dobrze widoczne w miejscu nazywanym „Lochsite” w dolinie Sernftal koło Glarus Süd. Nauczyciel rysunku Jakob Oberholzer (1862–1939) sporządził dokładne mapy geologiczne regionu i w 1933 roku wydał Geologie der Glarneralpen ze szczegółowymi opisami. Syn Alberta Heima, geolog Arnold Heim (1882–1965) wydał pracę monograficzną o grupie Churfirsten-Mattstogg z modelem analizy stratygraficznej i osadowej.