W 1928 roku Landowski zdobył złoty medal w konkurencji „Rzeźbiarstwo” na Olimpijskim Konkursie Sztuki i Literatury w Amsterdamie (stworzył rzeźbę o nazwie Boxer). W latach 1933–1937 pełnił funkcję dyrektora w Rzymie, a następnie został dyrektorem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Paryżu. W 1941 roku wraz z i André Derainem uczestniczył w tzw. Voyage à Berlin, objazdowej wyprawie po Niemczech, będącej projektem ministra propagandy i oświecenia publicznego Josepha Goebbelsa realizowanym w ramach koncepcji zapraszania przez władze nazistowskie wielu europejskich artystów do intelektualnej współpracy z Niemcami.
Pod koniec II wojny światowej Landowski kontynuował projekt Le Temple de l’Homme, lecz bez powodzenia w realizacji. W 1956 roku wykonał rzeźbę Le Retour éternel („Wieczny powrót”), ustawioną w kolumbarium cmentarza Père-Lachaise.
Życie prywatne thumb|Grób Paula Landowskiego Pierwszą żoną Paula Landowskiego była urodzona w 1888 roku Geneviève Nénot. Poślubił ją 3 listopada 1907 roku i miał z nią dwójkę dzieci: (ur. 1908), malarkę, oraz Jeana Maxa Landowskiego (ur. 1911).