Stefan Vrtel-Wierczyński (ur. 26 grudnia 1886 w Hanowcach, zm. 3 lutego 1963 w Poznaniu) – bibliotekarz i bibliograf, historyk literatury polskiej i słowiańskiej, profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza. W latach 1937–1947 (z przerwą podczas wojny) dyrektor Biblioteki Narodowej.
thumb|240px|Zarząd Polskiego Archiwum Wojennego w 1915. Drugi od lewej siedzi Stefan Vrtel thumb|240px|Grób Stefana Vrtel-Wierczyńskiego na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu (15 lutego 2020)
Życiorys Był z pochodzenia Czechem. Spolszczoną formę nazwiska: Wierczyński przybrał w roku 1919. Uczęszczał do C. K. Gimnazjum w Stryju, gdzie w 1905 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości z odznaczeniem (w jego klasie był m.in. Roman Gliniecki). Tu przewodził kółku samokształceniowemu, którego członkiem był m.in. Stanisław Vincenz. Odbył studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, w latach 1906–1908 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Od 1909 do 1919 był nauczycielem w III Gimnazjum we Lwowie. Na podstawie rozprawy z 1912 Przyroda w warszawskim okresie twórczości Z. Krasińskiego uzyskał w 1915 stopień doktora filozofii.