W czasie służby awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy artylerii fortecznej: kadeta (starszeństwo z 1 stycznia 1906), porucznika (starszeństwo z 1 stycznia 1911) i nadporucznika (starszeństwo z 1 maja 1915).
W listopadzie 1918, w czasie obrony Lwowa, był pierwszym, który z własnej inicjatywy użył kanałów i zaproponował Komendzie Naczelnej ich wykorzystanie do skrytego przemieszczania żołnierzy oraz komunikacji. Później nadzorował budowę Pociągu Pancernego „Pionier”, a następnie objął jego dowództwo. Działania pociągu zapisały się świetnie w historii obrony Lwowa. Pociągiem dowodził do sierpnia 1919.
15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Był wówczas dowódcą Pociągu Pancernego Nr 10 „Pionier”. Później został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 30 Pułku Artylerii Polowej we Włodawie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 35. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W styczniu 1929 został przeniesiony w rezerwie do 3 Pułku Artylerii Polowej Legionów w Zamościu.