Franciszek Palarczyk (ur. 24 sierpnia 1882 w Goleszowie, zm. 22 maja 1929 tamże) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 24 sierpnia 1882 w Goleszowie w ówczesnym powiecie cieszyńskim w rodzinie Józefa i Zuzanny z domu PszczółkaMichael Morys-Twarowski, Dzieje rodu Palarczyków z parafii cierlickiej na Śląsku Cieszyńskim od XVIII do początku XX wieku, Rocznik Muzeum „Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie” 11, 2023, s. 178, 182..

Jesienią 1906 został przydzielony w rezerwie do Morawsko-Galicyjskiego Pułku Artylerii Fortecznej Nr 2 w Krakowie. W jego szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W czasie służby awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy artylerii fortecznej: kadeta (starszeństwo z 1 stycznia 1906), porucznika (starszeństwo z 1 stycznia 1910), nadporucznika (starszeństwo z 1 listopada 1914) i kapitana (starszeństwo z 1 lutego 1918).

W styczniu 1919 był szefem sztabu brygadiera Franciszka Latinika, dowódcy Frontu Śląskiego w Cieszynie.

15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.