Jednak propozycja rewizji modlitewnika została skierowana do synodów Canterbury i Yorku, które poparły rewizje i dokonały około 600 zmian, jednak zmiany te głównie dotyczyły szczegółów. Większość zmian była zgodna ze stanowiskiem Kościoła Wysokiego (John Cosin i Matthew Wren), jednak stronnictwu umiarkowanych (Edward Reynolds i Robert Sanderson) uniemożliwiło dokonanie wszystkich zmian jakich domagali się przedstawiciele kościoła wysokiego, takich jak: modlitwa za zmarłych. Jednak udało się przywrócić po części Ofiarowanie i zmodyfikowano obrzęd Komunii (postacie eucharystyczne, które zostały miały być odtąd spożywane w Kościele, a nie zabierane przez kapłana na swój prywatny użytek). Zgodnie z sugestią purytan przywrócono tzw. Czarną Rubrykę, która potwierdza konieczność klęczenia przed przyjęciem Komunii, ale odmawia adoracji i uznania rzeczywistej obecności Ciała i Krwi Chrystusa. Po uznaniu przez synod modlitewnik został skierowany do zatwierdzenia przez parlament w Act of Uniformity 1662 (pol. Ustawa o ujednoliceniu 1662). Jednak modyfikacje spotkały się z oporem 936 duchownych, którzy stracili swoje stanowiska. Nowy modlitewnik położył kres sytuacji, w której Modlitewnik Powszechny stanowił główną księgę liturgiczną dla prawie wszystkich wyznań protestanckich w Wielkiej Brytanii.