Już w 1948 rozpoczęła wykłady z historii literatury polskiej na moskiewskim uniwersytecie. Prowadziła przez kilkadziesiąt lat główny kursowy wykład z historii literatury polskiej, obejmujący okres od średniowiecza po czasy współczesne. Zdobyła gruntowną wiedzę o polskiej literaturze i sama wychowała wielu wybitnych polonistów (była np. promotorem prawie dwudziestu doktoratów). Prowadziła także wykłady monograficzne o twórczości Bolesława Prusa i Henryka Sienkiewicza, rozwoju polskiej powieści w wieku XIX, Adamie Mickiewiczu w Rosji, polsko-rosyjskich związkach literackich w wieku XIX i XX, polskiej prozie przełomu XX i XXI wieku oraz związkach literatur zachodniej i południowej Słowiańszczyzny z literaturą rosyjską.
W 1952 objęła stanowisko docenta katedry filologii słowiańskiej. W 1969 obroniła wydaną drukiem rozprawę Polska powieść społeczna XIX wieku od lat czterdziestych po siedemdziesiąte, uzyskując stopień doktora (odpowiednik polskiego doktora habilitowanego). W 1971 otrzymała tytuł profesorski i wkrótce objęła funkcję zastępcy ds. literaturoznawstwa kierownika katedry filologii słowiańskiej. Funkcję tę pełniła do 2001. Przez trzy dekady była także zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Wiestnik Moskowskogo Uniwiersitieta. Fiłołogija”.