thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921 Bitwa pod Starykami i Czernicą – walki polskiego 11 pułku piechoty mjr. Aleksandra Zawadzkiego z oddziałami sowieckiej 44 Dywizji Strzelców w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Geneza Zimą 1919/1920, na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych, planowanych na wiosnę i lato 1920.
2 lutego 1920 pułk opuścił odcinek śląski i transportami kolejowymi został przerzucony na wschód, na front przeciwsowiecki. Po wywagonowaniu w Równem wszedł w skład odwodu ogólnego Frontu Wołyńskiego. Jego I batalion 24 marca został oddany do dyspozycji dowódcy 7 Dywizji Piechoty i odszedł do Korca.
Walczące wojska Jednostka Dowódca Podporządkowanie Wojsko Polskiedowództwo 7 Dywizji Piechotygen. Karol Schubert Front Wołyński⇒ 11 pułk piechoty mjr Aleksander Zawadzki→ II batalion 11 pp11 pułk piechoty→ II batalion 11 pp⇒ batalion 26 pułku piechoty26 pułk piechoty Armia Czerwona44 Dywizja Strzelcówkomdiw Iwan Dubowoj12 Armia