John Dewey a media Według Deweya media masowe są niedoskonałe, ale konieczne. Zauważa, że komunikacja robi coś więcej niż przedłużanie wspólnot lokalnych. W rzeczywistości otwiera ona oryginalną przestrzeń, przestrzeń „publiczności”, która nie jest uporządkowaną i zepsutą masą, lecz wspólnotą oczekującą refleksyjności, narzędzi analizy i autoprezentacji, i która sprawia, że docenione i zrozumiałe staje się zależności człowieka, oraz przyznaje instytucjom prawomocność w prawdziwej debacie. Aktorzy, czyli bohaterowie i widzowie, więżą się za  pomocą procedur (narracji świadectwa, pokazu naukowego, interpretacji prawnej, czyli form publicznego doświadczenia). Przez konflikt punktów widzenia, pojawiają się niejednolite ramy interpretacyjne. Dewey podtrzymuje z mocą, że jednostki dysponują zdolnościami analizy i reakcji. Nowoczesne środki komunikacji, szeroko atakowane z artystycznego punktu widzenia, muszą nawet być uważane za środki wzbogacenia życia codziennego i kultury: to właśnie na Deweya z działa „Sztuka jako doświadczenie” powołuje się współczesny pragmatyzm i amerykańska tradycja socjologiczna, która z Jamesem Careyem na czele próbuje dopracować stanowisko jednocześnie progresywne, krytyczne i ekspresywne.