Jeszcze pod koniec wojny, 29 października 1918, Stanisław powrócił do rodziny na przepustkę, postanowił jednak nie wracać do wojska i do końca wojny się ukrywał.
Ligoń przebywał z rodziną bardzo krótko, gdyż ze względu na zbliżający się plebiscyt spędzał całe dnie w Bytomiu, gdzie pracował w Wydziale Prasowym Polskiego Komisariatu Plebiscytowego, za co Niemcy już w 1920 wyznaczyli nagrodę pieniężną za jego głowę. Kilkakrotnie podejmowano próby zamachu na niego. Świadkiem jednej z takich prób była Wanda, gdy razem z mężem i jedną z córek spacerowała po ulicach Bytomia.
Pozostająca w Częstochowie Wanda wówczas również nie próżnowała. Kierowała bowiem tanią jadłodajnią na Jasnej Górze, którą odwiedzali liczni pielgrzymi i tam prowadziła agitację plebiscytową. Ligoniówny, z których najstarsza Irena, miała dziewiętnaście, a najmłodsza Krystyna osiem lat, pracowały jako kelnerki. Podając talerze z gorącą zupą kładły jednocześnie na blatach stolików kartki z hasłem „Głosuj za przyłączeniem Śląska do Polski!”.