Jako wikariusz pracował w parafiach: św. Floriana w Chodzieży (1950–1952), Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Wolsztynie (1952–1953) i św. Mikołaja w Poznaniu (1953–1954). W latach 1954–1973 pełnił funkcje kapelana i sekretarza arcybiskupów metropolitów poznańskich: do 1956 Walentego Dymka, następnie od 1957 Antoniego Baraniaka. Był zatrudniony w referacie duszpasterstwa kurii metropolitalnej. Pełnił funkcję sekretarza Komisji Głównej przygotowującej synod archidiecezjalny w 1968. W 1965 otrzymał tytuł tajnego szambelana papieskiego.

27 listopada 1973 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Glenndálocha. Święcenia biskupie otrzymał 3 lutego 1974 w bazylice archikatedralnej Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu. Konsekrował go miejscowy arcybiskup metropolita Antoni Baraniak w asyście poznańskich biskupów pomocniczych: Franciszka Jedwabskiego i Tadeusza Ettera. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Beati Pacifici” (Błogosławieni pokój czyniący). W 1975 został ustanowiony wikariuszem generalnym archidiecezji. Po śmierci arcybiskupa Antoniego Baraniaka zarządzał nią od 15 sierpnia 1977 do 7 października 1978 jako wikariusz kapitulny. Zajmował stanowisko prezesa Rady Nadzorczej Księgarni św. Wojciecha w Poznaniu.