Klasyfikacja taka przyjęła się u późniejszych teoretyków i była punktem wyjścia skomplikowanych uogólnień dotyczących teorii prozy.
Wypowiedź może zostać napisana lub wygłoszona w jednym z trzech stylów – stylu niskim (), średnim () lub wysokim (). Podział ten wywodzi się od Arystotelesa i Teofrasta, a w europejskiej tradycji literackiej utrwalił go autorytet Cycerona. Wypowiedź należy do jednego z trzech stylów w zależności od stopnia ozdobności w zakresie słownictwa i szyku zdań, nasycenia środkami służącymi oddziaływaniu emocjonalnemu (takimi jak figury retoryczne czy metafory) oraz sposobu rytmizacji tekstu.
Poprawnie sformułowana w porządku artystycznym wypowiedź składa się z pięciu części: wstępu (), narracji (), argumentacji (), refutacji () i zakończenia (). Części te należy podczas wypowiedzi ułożyć w tej właśnie kolejności. Z tych pięciu części wypowiedzi, w niektórych okolicznościach można pominąć pierwszą, czyli wstęp. Jak stwierdził Arystoteles: nie należy stosować wstępu, jeżeli temat wypowiedzi jest niedługi lub oczywisty.