Zapewne cała praca Hartmana kieruje się „niemożliwością pełnego odzyskania doświadczenia zniewolonych i wyzwolonych” z tych pisemnych relacji, a ona czyta je „pod prąd”, wiedząc, że korzystając z tych „oficjalnych” zapisów, narażona jest na „ryzyko wzmocnienia autorytetu tych dokumentów, nawet jeśli stara się ich używać do przeciwnych celów”.

Hartman wprowadza koncepcję narracyjnej powściągliwości w swoim artykule „Wenus w dwóch aktach”, aby opóźnić archiwalny impuls do ciągłego rejestrowania się jako „wyrok śmierci, grobowiec, pokaz krzywdzonego ciała”. W tym artykule wraca do Odzyskiwania niewolników na eksplorację, która rozpoczęła się w Lose Your Mother. Nie mogąc napisać o dziewczynie imieniem Wenus z powodu jej krótkiego pojawienia się w archiwum, próby Hartman wskrzeszenia możliwych narracji dla niej ostatecznie zakończyły się niepowodzeniem. Wyjaśnia: „Ale w końcu zostałam zmuszona przyznać, że chciałam się pocieszyć i uciec z niewoli z wizją czegoś innego niż ciała dwóch dziewczyn osiadających na dnie Atlantyku”. Hartman ostatecznie powstrzymuje swoje pragnienie wyobrażenia odtworzenia ostatnich dni Wenus, jej fragmenty w Lose Your Mother tylko krótko wspominają o losie Wenus.