Funkcję tę pełnił do 11 grudnia 1942 roku.
Po powrocie z frontu został przeniesiony do Ministerstwa Obrony Narodowej na podrzędne stanowisko, a w marcu 1943 roku przeszedł do Wojskowego Zarządu Transportu, a potem Cywilnej Obrony Przeciwlotniczej jako szeregowy pracownik tych zarządów.
W 1943 roku, w związku ze stanem zdrowia, po opinii, że jest niezdolny do dalszej służby wojskowej, z dniem 1 października 1943 roku został przeniesiony do rezerwy.
Po przeniesieniu do rezerwy pracował jako dyrektor administracyjny w zakładach lotniczych w Trenczynie, gdzie pracował do listopada 1944 roku. Po wybuchu słowackiego powstania narodowego, nie wziął w nim czynnego udziału w związku ze stanem zdrowia, lecz udzielał pomocy powstańcom – przekazując informację oraz materiały.
Po upadku powstania wszedł w skład rządu Republiki Słowackiej w Bratysławie, gdyż nie powiązano go z powstaniem. W dniu 1 marca 1945 roku w związku z mobilizacją został powołany do wojska i mianowany dowódcą Cywilnej Obrony Przeciwlotniczej Republiki Słowackiej. Funkcję tę pełnił zaledwie miesiąc, po czym zdezerterował.