Po kilku tygodniach uciekł z internowania i został aresztowany w Rzeszowie, a następnie wcielony do 20 pułku strzelców. W Jogendorfie ukończył kurs oficerski. W listopadzie 1918 został internowany przez Ukraińców i osadzony w obozie w Jazłowcu.
W kwietniu 1919, po uwolnieniu z niewoli, wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 4 Dywizji Piechoty, w której szeregach walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. 17 lipca 1919 jako oficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem wojsk taborowych. Służył wówczas w Inspektoracie Wojsk TaborowychDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919 roku, poz. 2713.. 18 sierpnia tego roku został przydzielony do Dowództwa Taborów 5 Brygady JazdyDz. Rozk. Wojsk. Nr 89 z 20 września 1919 roku, poz. 3241.. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 6 dywizjonie Wojsk Taborowych we Lwowie. Później został przeniesiony do 10 dywizjonu taborów w Przemyślu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów taborowych, a 31 marca 1924 mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 2. lokatą w korpusie oficerów taborowych.