Z polecenia Polskiej Organizacji Wojskowej przed wybuchem II powstania wspólnie z Bożeną Sołtysówną podjęła się organizacji tajnych kursów sanitarnych.
W okresie plebiscytowym, w lutym 1920, z polecenia Polskiego Komisariatu Plebiscytowego w Bytomiu, objęła kierownictwo sekcji kobiecej na powiat katowicki. Była członkiem Komisji Doradczej w Katowicach.
Od maja 1920 współredagowała czasopismo dla kobiet „Głos Polek” (później – „Głos Młodych Polek”), będące organem Związku Towarzystw Polek. Składało się ono przede wszystkim z tekstów publicystycznych i literackich, nawiązujących do bieżącej sytuacji politycznej i umacniających odbiorców w polskości. W dodatku dla dzieci, zatytułowanym „Nasz Przyjaciel”, publikowano treści dydaktyczno-wychowawcze: wiersze, baśnie, opowiadania, czytanki historyczne, teksty moralizatorskie. Uczyła dzieci górników czytania i pisania w języku polskim.
Jako członkini Komitetu Przyjmowania Emigrantów Polskich organizowała zakwaterowanie i wyżywienie dla Polaków przybywających na Górny Śląsk w związku udziałem w plebiscycie. W dniu plebiscytu, 20 marca 1921, zasiadała w Komitecie Parytetycznym nadzorującym przebieg głosowania w Katowicach.