Uzdrowienie nie jest efektem dotknięcia szat Jezusa (element niemalże magiczny), ale wiary w Jezusa i Jego naukę. Możliwe, iż jest to przykład polemiki z popularnym w kulturze helleńskiej przekonaniem o mocy samego dotknięcia - istotnego elementu procesu uzdrawiania. Może być, że wiara kobiety z krwotokiem jest w zamyśle autora (św. Marka) kontrastowo zestawiona ze stosunkowo słabą wiarą dwunastu uczniów oraz niewiarą mieszkańców Nazaretu.
Opowieść podkreśla władczość Jezusa nad siłami natury i Jego boskość (kobieta zresztą zwraca się do Chrystusa zwrotem κύριε, sugerującym nadprzyrodzoność). Wyeksponowana jest tu beznadziejność sytuacji w jakiej znalazła się kobieta i wyczerpanie wszelkich "ziemskich" środków zaradczych. Istotne jest użycie przez kobietę terminu σῴζω, który w Ewangelii św. Marka ma znaczenie uzdrawiać, ale i zbawiać. W tym kontekście można wysnuć przypuszczenie, że niewiedza Jezusa o tym, kto Go dotknął jest zamierzona. Chciał On aby kobieta ujawniła się sama, tak aby inni dowiedzieli się o jej silnej wierze. Ma ona być wzorem wiary dla osób słabych i wątpiących, w tym wzmocnieniem dla Jaira, którego córka umrze, nim Jezus do niej dotrze, by potem ją wskrzesić. Lęk kobiety zbliżającej się do Jezusa może być również jedną z manifestacji Jego boskości.