Równolegle w latach 1918–1922 był ponownie kustoszem Muzeum Książąt Lubomirskich we Lwowie, a w latach 1922–1924 dyrektorem Państwowych Zbiorów Sztuki w Warszawie.

Był współzałożycielem Instytutu Propagandy Sztuki, od 1926 dyrektorem Towarzystwa Szerzenia Sztuki Polskiej Wśród Obcych (TOSSPO) i komisarzem kilku wystaw sztuki polskiej za granicą (m.in. w Rzeszy Niemieckiej w 1935). W połowie lat 20. ostatni redaktor poświęconego sztuce „Przeglądu Warszawskiego”. Redagował cenioną serię wydawniczą „Monografie Artystyczne”. Od 1908 roku Członek Polskiego Towarzystwa Filozoficznego we Lwowie.

Ogłaszał prace z zakresu krytyki i teorii sztuki, a także publicystyczne artykuły z zakresu filozofii. Był autorem licznych publikacji o sztuce polskiej XIX i XX w., m.in. pracy Matejko... (1939). Ogłosił szereg publikacji z zakresu muzealnictwa, podkreślając celowość organizacji państwowych muzeów i galerii sztuki.

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (27 listopada 1929)M.P. z 1929 r. nr 276, poz.