Wanda Baraniecka-Szaynok ps. „Doktor”, „Iperyt”, „Dunia” (ur. 6 grudnia 1889 w Rudence, zm. 6 czerwca 1971 w Warszawie) – lekarka, działaczka niepodległościowa, uczestniczka III powstania śląskiego, komendantka PWK, kapitan Armii Krajowej, dama Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodziła się 6 grudnia 1889 we wsi Rudenka koło Kijowa. Była córką inżyniera Ignacego Baranieckiego, który był administratorem dóbr Branickich. W 1915 ukończyła polskie gimnazjum Peretiatkowiczowej w Kijowie i rozpoczęła studia medyczne.

Okres międzywojenny W 1918 wstąpiła do żeńskiego oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie, a w 1920 wyjechała na dalsze studia do Warszawy. Została przyjęta w poczet studentów trzeciego roku studiów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego i równocześnie rozpoczęła pracę w wojskowym szpitalu w Piotrkowie Trybunalskim, w którym mieszkała do 1921. Uczestniczyła w wojnie polsko-bolszewickiej.

Brała udział w III powstaniu śląskim, gdzie jako pomoc sanitarna organizowała zaopatrzenie dla 2 Pułku Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Ze względu na nieukończone studia medyczne zwana była „medyczką” lub jak jej dwie młodsze koleżanki, Maria Zdziarska-Zaleska i Zofia Rzeczycka-Wykowska, „podlekarką”.