Szczękoczułki mają dwa zęby na krawędzi przedniej, dwa zęby na krawędzi tylnej i niewielką nabrzmiałość w części nasadowej od strony przedniej. Sternum jest tarczowate. Odnóża pierwszej pary mają uda od 1,5 do 1,9 raza dłuższe od karapaksu. Opistosoma (odwłok) ma ciemnobrązowe, silnie zesklerotyzowane skutum i brązowe dyski ze szczecinkami.
Nogogłaszczki samca mają dłuższe niż szerokie, pozbawione wyrostków i apofiz cymbium, szeroką nasadę i wklęśniętą tylną krawędź falistego paracymbium, najszerszy u nasady i szpatułkowaty u szczytu embolus okrążający połowę tegulum oraz zakrywający ¾ długości embolusa wyrostek sierpowaty konduktora. Samica ma epigynum szersze niż dłuższe, zaopatrzone w odwrotnie sercowatą i słabo zesklerotyzowaną przegrodę środkową. Krótkie przewody kopulacyjne prowadzą do kulistych zbiorników nasiennych o kolczastych wnętrzach, z których przewody zapładniające wychodzą ogonowo.
Ekologia i występowanie Pająk ten zasiedla lasy liściaste, w tym zdominowane przez bukany, oraz namorzyny. Prowadzi skryty tryb życia. Bytuje w ściółce i pod butwiejącymi kłodami.
Gatunek ten występuje endemicznie na Nowej Zelandii. Na Wyspie Południowej jest szeroko rozprzestrzeniony, zaś na Wyspie Północnej ograniczony do regionu Wellington na jej południowym skraju.
Przypisy
Kategoria:Malkaridae Kategoria:Pająki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku