Oktawa – strofa złożona z ośmiu wersów (jedenastozgłoskowych) o układzie rymów abababccDorota Korwin-Piotrowska, Poetyka. Przewodnik po świecie tekstów, Kraków 2011, s. 198-199., gdzie ababab to sytuacja dramatyczna, natomiast cc to często sentencjaEwa Miodońska-Brookes, Adam Kulawik, Marian Tatara, Zarys poetyki, Warszawa 1980, s. 533.. Oktawa jest przedłużeniem sekstyny ababcc. Tradycyjna strofa epiki renesansowej i barokowejWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 150-151..
U schyłku średniowiecza wprowadził ją do poezji włoskiej Giovanni Boccaccio, używając jej między innymi w poemacie Tezeida. Występuje ona między innymi w eposach Mattea Boiarda (Roland zakochany), Luigiego Pulciego (Morgante)Walerian Preisner, Luigi Pulci i jego "Morgante", Toruń 1966., Ludovica Ariosta (Orland szalony), Torquata Tassa (Jerozolima wyzwolona), Erasma di Valvasone (Angeleida), Luísa de Camõesa (Luzjady), Lucrezii Marinelli (Henryk, albo Bizancjum zdobyte), Giambattisty Marina (Adonis)Zobacz Luigi Marinelli, Polski Adon, 1997. i Alonsa Ercilla y Zúñiga (Araukana)Poemat Araukana przełożył na język polski Czesław Ratka (Gliwice 2015).. Oktawa była popularna w literaturze portugalskiej, z której powoli wyłaniała się odrębna literatura brazylijska.