Oktawą została ułożona po części ostatnia z przedstawionych historii, The Poets's Tale (Opowieść poety).
It was the season, when through all the land The merle and mavis build, and building sing Those lovely lyrics, written by His hand, Whom Saxon Caedmon calls the Blitheheart King; When on the boughs the purple buds expand, The banners of the vanguard of the Spring, And rivulets, rejoicing, rush and leap, And wave their fluttering signals from the steep.
Użycie oktawy przez Longfellowa i innych poetów amerykańskich XIX wieku miało na celu pokazanie zarówno Amerykanom, jak i całemu światu, że młoda literatura amerykańska jest wyrafinowana w tym samym stopniu, co literatury Europy. Jako pierwszy w Polsce oktawą posłużył się Sebastian Grabowiecki, a spopularyzował ją swoim przekładem Jerozolimy wyzwolonej Tassa Piotr Kochanowski. W okresie barokuZobacz: Teresa Kostkiewiczowa, Oktawa, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002. oktawą posługiwali się Jan Andrzej Morsztyn (Psyche), Stanisław Herakliusz Lubomirski (Tobiasz wyzwolony), Wespazjan Kochowski (Dzieło boskie), Samuel Twardowski (Dafnis) i Wacław Potocki (Judyta).