W drugiej dekadzie XX w. większa część koryta Tarawery poniżej obecnej drogi krajowej nr 30 (State Highway 30) została wyprostowana. Spowodowało to, że rzeka zaczęła płynąć szybciej i miała silniejsze działanie erozyjne, co przyczyniło się do pogorszenia jakości i ilości siedlisk ryb. W 1914 roku rzeka Rangitaiki została skierowana bezpośrednio do morza aktualnym ujściem w Thornton, a nowe ujście rzeki Tarawera zostało otwarte w 1917 roku. Tereny wzdłuż rzeki zostały zdrenowane kilkoma kanałami melioracyjnymi i zamienione na użytki rolne. Po dawnych mokradłach na równinie Rangitaiki pozostało kilka niewielkich płatów z niewielkimi oczkami wodnymi.
Reżim przepływu jest stały dzięki połączeniu dwóch faktów: dużego zbiornika wodnego jako źródła rzeki i wysoce przepuszczalnych gleb pumeksowych, co ogranicza spływ powierzchniowy na korzyść przesiąkania. W dół rzeki transportowane są duże ilości piasku i produktów wietrzenia pumeksu, co powoduje częste zmiany koryta, szczególnie w dolnym biegu. Większość organizmów dennych ma problemy z egzystencją w tego typu siedliskach.