O świcie 2 marca ze wsi Czemery wyruszył na Słonim oddział wydzielony w składzie I batalion Mińskiego pułku strzelców, pluton 10 pułku ułanów i pluton artylerii. Na przedpolach miasta ogień nieprzyjacielskich karabinów maszynowych powstrzymał atak batalionu. Wówczas 3 kompania uderzyła ze skrzydła, czym poderwała do kolejnego ataku pozostałe pododdziały I batalionu. Dowódca 1 kompanii podporucznik Wojciech Korsak zaatakował od czoła, a za jego przykładem poszła 2 kompania. Nieprzyjaciel cofnął się w kierunku centrum, a w ślad za nim wpadły do miasta 1 kompania por. Ryszarda Hepnera i 3 kompania. 4 kompania por. Antoniego Dubińskiego pozostawała w odwodzie.
Polacy przerwali front, łamiąc opór pododdziałów sowieckiego „warszawskiego" pułku strzelców, a w południe batalion wdarł się do miasta i po krótkich walkach ulicznych zdobył je. Wzięto do niewoli czterdziestu jeńców, zdobyto pięć ckm-ów oraz duże składy broni i amunicji. Miński pułk strzelców obsadził mosty na Szczarze i utworzył przedmoście na wschodnim brzegu rzeki. Równocześnie Wileński i Kowieński pułk strzelców dotarły do Szczary w rejonie Słonima.