Mimo że bryła nadwozia została ukształtowana w modnej ówcześnie kanciastej stylistyce to w detalach, szczególnie - koncepcji kloszy tylnych lamp, widać aluzję do zaniechanego wdrożenia włoskiego nadwozia Warszawy pozostawioną przez projektanta. Samochód nawiązuje do pomysłów stylistycznych Ghii, jest następcą niezrealizowanego projektu a nie - swoich produkowanych seryjnie poprzedników. Pojazd został doprowadzony do fazy prototypu.
Konstruktorem nadwozi wszystkich projektów Nawrota w okresie pracy w FSO był Stanisław Łukaszewicz, dokumentację rysunkową sporządzał razem z projektantem Zygmunt Grochowski, który stał się regularnym współpracownikiem i współautorem przy późniejszych projektach Nawrota dla branży samochodowej.
Regres małej stabilizacji - akademicka autonomia i rzeczy praktyczne Dwa lata po rozpoczęciu pracy w żerańskiej fabryce Cezary Nawrot znalazł się również w gronie pracowników warszawskiej Akademii Sztuk Plastycznych. Uzdolniony artystycznie inżynier mechanik z pierwszymi praktycznymi doświadczeniami dizajnerskimi świetnie pasował do idei „metody integracyjnej”, zespołowego, interdyscyplinarnego projektowania form użytkowych, stworzonej przez Jerzego Sołtana, dziekana Wydziału Architektury Wnętrz tej uczelni a wcześniej organizatora Zakładów Artystyczno-Badawczych (ZAB) ASP.