Przed I wojną światową pracował nad zjednoczeniem polskiego strażactwa, w 1916 brał udział w organizacji I Ogólnokrajowego Zjazdu Straży Ogniowych z Królestwa Polskiego. Był powołany do Zarządu Głównego powstałego na tym zjeździe Związku Floriańskiego. Położył duże zasługi w powstaniu we wrześniu 1921 Głównego Związku Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. Pracował we władzach Związku Straży Pożarnych Województwa Łódzkiego.

Dzięki jego zaangażowaniu, zdolnościom szkoleniowym i organizacyjnym pożarnicy polscy odnieśli spektakularne zwycięstwo w Turynie podczas międzynarodowych zawodów pożarniczych w 1928.

Równolegle udzielał się w działalności społecznej i publicznej. W 1914 działał w Głównym Komitecie Obywatelskim oraz kierował Komitetem Pomocy Więźniom.

W 1922 był w składzie Centralnego Komitetu Polskiej YMCA oraz współfinansował budowę jej siedziby w Łodzi, należał do założycieli Związku Przemysłu Włókienniczego i działał jako sędzia Sądu Handlowego. W 1927 był w składzie Rady Miasta, działał m.in. w Chrześcijańskim Towarzystwie Dobroczynności, Domu Miłosierdzia.