Walki pod Antopolem Po zajęciu Brześcia 34 pułk piechoty mjr. Aleksandra Narbutta-Łuczyńskiego został przetransportowany koleją do Kobrynia i tam zorganizował obronę bez styczności z nieprzyjacielem na linii Muchawca. Oddziały Armii Czerwonej, maszerując wzdłuż linii kolejowej Pińsk – Brześć, były przekonane, że Kobryń i Brześć znajdują się w rękach Ukraińców i zamierzały zająć te miasta. 17 lutego batalion sowieckiego 2 pułku poleskiego, liczący około 500 żołnierzy i 6 ckm-ów, opanował Antopol, wypierając z niego pluton 2 pułku ułanów. Dowódca 34 pułku piechoty mjr Łuczyński postanowił odbić miejscowość. Sformował on grupę złożoną z 11/34 pułku piechoty, legii rosyjskiej i 4/2 pułku ułanów, liczącą w sumie około 400 ludzi i 6 ckm-ów, pod dowództwem rtm. Kazimierza Żelisławskiego, która nocą z 17 na 18 lutego podeszła pod Antopol i o świcie uderzyła na miasteczko. Jako pierwsza zaatakowała kompania 34 pułku piechoty nacierająca wzdłuż drogi Horodec – Antopol.