Budowa świątyni, zaprojektowanej przez architekta Lucjana Jezierskiego, była kontynuowana od 1935 roku przez nowego proboszcza parafii, księdza Józefa Szymaka, który w pierwszych dniach okupacji został aresztowany przez hitlerowców, następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie został zamordowany w 1942 roku.
W momencie wybuchu II wojny światowej świątynia była ukończona, odprawiane były już msze święte i inne nabożeństwa. W 1941 roku hitlerowcy zaminowali i wysadzili świątynię. Gruz został wykorzystany przez hitlerowców do utwardzenia drogi. Po kościele zachowały się tylko fundamenty.
Po zakończeniu wojny proboszczem parafii został ksiądz Stanisław Anzorge; pod jego kierunkiem szybko przystąpiono do dzieła odbudowy świątyni według przedwojennego planu. W tym czasie msze odprawiane były w baraku przy plebanii. W dniu 10 października 1948 roku bp Karol Radoński konsekrował nowy kościół. W późniejszych latach były prowadzone prace wykończeniowe i konserwacyjne.