przeważa nad aspektem treściowym w rodzinach zaburzonych. Istotą relacji jest subiektywnie widziana przyczynowość. Interakcja nie ma obiektywnego początku, ani przyczyny. To, co się za taką przyczynę uważa, to subiektywna punktacja sekwencji zdarzeń (komunikatów). Interakcje mają charakter: komplementarny – jedna osoba wymaga, poucza, kontroluje, itd., druga – podporządkowuje się (relacja typu pacjent lekarz) symetryczny – pozycja równości osób, dążenie do wzajemnego odzwierciedlania zachowań (relacja osób o tym samym poziomie wiedzy wymieniających się doświadczeniami, np. relacja zegarmistrz-zegarmistrz).
Typy komunikowania się według P. Watzlawicka Analogowy Język zmiany Komunikacja niewerbalna Lepiej informuje o ustosunkowaniu, ale w niejednoznaczny sposób Dotyczy symboli i fantazji Półkula odpowiedzialna: prawa
Cyfrowy Język logiki i racji Komunikacja werbalna Półkula odpowiedzialna: lewa Typowy dla tradycyjnej terapii