W 1934 Jackson, wedle autobiografii Landaua chorujący na raka kręgosłupa, zmarł, a firmę odziedziczyli jego brat oraz dwie siostry, z którymi Landau miał trudne kontakty ze względu na obustronną niechęć. Z tego powodu ograniczył kontakty z kierownictwem London Rubber i skupiał się na pracach nad technicznymi aspektami funkcjonowania produkcji.
Landau nadzorował również pod koniec lat 30. przenosiny firmy do nowo wybudowanej fabryki w Chingford. W okresie II wojny światowej priorytetowym odbiorcą produkcji były brytyjskie siły zbrojne, jednak Landau dbał o zapewnienie jakości wyrobu wobec niejednorodności i zmiennej jakości surowca dostarczanego do zakładu (z powodu wojennych niedostatków), zautomatyzował część procesu produkcji i zmaksymalizował wydajność. Po wojnie został dyrektorem London Rubber i kontynuował proces automatyzacji, dzięki czemu produkcja wzrosła z 2 mln szt. rocznie na początku lat 30. do 2 mln szt. tygodniowo w początkach lat 1950. Po wojnie konflikt Landaua z właścicielami firmy zaostrzyła rzekoma sprzedaż prezerwatyw na czarnym rynku w czasie wojny, czego pokłosiem była powojenna kontrola skarbowa, po której właścicieli ukarano grzywną, a Landaua oczyszczono z zarzutów.